கவிதைகள் !!

ரவி வர்மன் ஓவியம் போல்
என் மனதில் நான்
வரைந்து வைத்த
கற்பனைக் காவியமே
கண்ணிறைந்த காதலனே
காலங்கள் கரைந்தோட
கற்பனைகள் எனையாள
கற்பனை நாயகனே
என்னை காத்திருக்க
வைப்பதேனோ ?!
அன்னையாக வருவாேயா?
எனையாளும் தந்தையாக வருவாயோ?
தோள் கொடுத்து அரவணைக்கும்
தோழனாக வருவாயோ?….
மாயங்கள் புரிந்து
என் வாழ்வில் மாற்றங்கள்
தருவாேயா?
மருமகனாய் வந்து மகனாகி போவாயா?
இல்லை
இருக்கின்ற கூட்டத்தில் நீயும் ஒன்றாகி போவாயோ?
தூங்காமல் நான் சேர்த்து வைத்த இரவெல்லாம் காதல் கொண்டு நிறைப்பாயா?
இல்லை
தூக்கத்தில் தூக்கிலேற்றி துயர் கொண்டு நிறைப்பாயோ?
இதுவரை வாழ்ந்த வாழ்க்கை சுகமென்று சொல்வாயா ?
இல்லை
உன்னை பார்க்காமல்
இருந்த காலமே
சுகமென்று சொல்வாயோ?
நம் குடும்பத்தின் வேராய்
அன்போடு படர்வாயா?
இல்லை
உன் குடும்பம் வேறு
நம் குடும்பம் வேறு என்று
வேறு வேறாய் பிரிப்பாயோ?
சண்டைகள் வரும்போதெல்லாம்
சமாதானம் செய்வாயா?
இல்லை
நீ வந்த வேலை என
தாய்வீடு அனுப்புவயா?
அந்தி நேரம் என் மடிசாய்ந்து
உன் அலுவலக கதை தனைச் சொல்வாயா?
இல்லை
ஆண்மகன் நானென்று
ஆணாதிக்கம் புரிவாயோ?
என் காதல் கணவனே
வருகின்ற காலத்தில்
காதலோடு நானிருப்பேன்
உனக்கொரு துயர் என்றால்
என் உயிர்க்கொண்டு
துடைப்பேன்
உன் தாரமாக இல்லாமல் உனக்கொரு தாயாக நானிருப்பேன்
என் அன்னைக்கு மேல் இவள்
என்ற பெயர் எடுப்பேன்
காதல் கொண்டே
நம் காலம் முடிப்பேன்
என் மனதில் வரைந்து
வைத்த கற்பனைக்
காவியமே , கண்ணிறைந்த
காதலனே
உனக்கே தான் இக்கவிதை
காத்திரு கனவுகளோடு!!
.

Leave a Reply